ایمان بیاوریم به پایان فصل سرد
.
فصل آخر داستان خاكسترى ام اس
بيمارى ام اس يكى از معدود بيمارى هايى است كه بدون هيچ گونه علائم خاصى بطور ناگهانى بروز مى كند. سال هاست عده زيادى به ناچار با اين بيمارى ناشناخته دست به گريبانند و روزها و شب ها را با پرسش هاى تكرارى سپرى مى كنند كه چه عاملى درست در اوج جوانى و زيبايى آنها را همنشين بيمارى اى مى كند كه راه رهايى از آن به نظر بسيار دشوار مى آيد.
.
فصل آخر داستان خاكسترى ام اسبيمارى ام اس يكى از معدود بيمارى هايى است كه بدون هيچ گونه علائم خاصى بطور ناگهانى بروز مى كند. سال هاست عده زيادى به ناچار با اين بيمارى ناشناخته دست به گريبانند و روزها و شب ها را با پرسش هاى تكرارى سپرى مى كنند كه چه عاملى درست در اوج جوانى و زيبايى آنها را همنشين بيمارى اى مى كند كه راه رهايى از آن به نظر بسيار دشوار مى آيد.
اما امروز دستان پزشكان ايرانى در پاسخ به تمام اين پرسش ها، روزنه اى از نور و اميد گشوده است به گونه اى كه پزشكان مركز تحقيقات علوم دارويى ايران در يك قدمى كشف درمان قطعى ام اس قرار دارند.
بيمارى خاص در شرايط معمولى
ام اس كه يكى از شايع ترين بيمارى هاى سيستم اعصاب مركزى است و به يكباره گريبانگير افراد جوان و خوش چهره مى شود. شايد اين موضوع يكى از مهم ترين دلايل شيوع افسردگى و نااميدى در ميان مبتلايان آن باشد.
خيلى ها حتى اسم اين بيمارى را هم نشنيده اند يا اگر هم شنيده باشند اطلاعات درستى از آن ندارند.
دكتر محمدعلى صحرائيان متخصص مغز و اعصاب درباره اين بيمارى به «ايران عصر» مى گويد: «تحقيقاتى كه تاكنون درباره بيمارى ام اس به عمل آمده است نشانگر اين موضوع است كه ام اس از جمله معدود بيمارى هاى خود ايمنى است بطورى كه بدن عليه خود واكنش نشان مى دهد و موجب مى شود پوشش هاى دفاعى اش از كار بيفتد و سيستم عصبى غيرفعال شود.»
صحرائيان ادامه مى دهد: «شايع ترين سن ابتلا به اين بيمارى بين ۲۰ تا ۴۰ سالگى است و آنچه هنوز در علم پزشكى بى پاسخ مانده است علت بروز آن در اين ميانگين سنى و همين طور ميان افراد خوش چهره و زيباست به گونه اى كه تمام نظرياتى كه درباره علت آن اعلام شده است همه در حد يك نظريه بوده است.»
اين متخصص مغز و اعصاب همچنين مى افزايد: «از نشانه هاى اين بيمارى اين است كه اغلب در ظاهر افراد هيچ اثرى نيست. علائم بيمارى بسته به اين كه چه منطقه اى از سيستم اعصاب مركزى گرفتار شده باشد، بسيار متغير هستند و الگوى بيمارى ام اس از هر فردى به فرد ديگر متفاوت است. اين علائم حتى در يك فرد خاص در طول سير بيمارى تغيير مى كند.»
يك قدم مانده به درمان
پزشكان ايرانى در مركز تحقيقات علوم دارويى با انجام آزمايشات و تحقيقات فراوان موفق شده اند راه هاى درمان اين بيمارى را كشف كنند و تنها مرحله اثبات كامل و ثبت جهانى آن باقى مانده است.
در واقع آنها به مدد تلاش و همت و پشتكار خود موفق شده اند غمى را كه سال هاست بر روى چهره خانواده هاى زيادى سايه افكنده بزدايند و اميد و لبخند را به آنها هديه كنند.
در واقع آنها به مدد تلاش و همت و پشتكار خود موفق شده اند غمى را كه سال هاست بر روى چهره خانواده هاى زيادى سايه افكنده بزدايند و اميد و لبخند را به آنها هديه كنند.دكتر حسين جليل زاده مبتكر اين طرح در گفت وگو با «ايران عصر» مى گويد: «در زمينه درمان و بهبودى كامل اين بيمارى تاكنون اقدامات جدى و اميدبخشى انجام شده است كه نتايج قطعى آن بزودى اعلام خواهد شد. بطوركلى بيمارى ام اس نياز چندانى به دارودرمانى و يا جراحى يا ساير اقدامات سنگين پزشكى ندارد، بلكه تنها يك درمان علمى ساده دارد كه محققان مركز تحقيقات موفق به كشف آن شدند.»
اين متخصص داروشناس ادامه مى دهد: «اين روش ابداعى بسيار ساده و در عين حال مثبت ارزيابى شده است و شامل انواع ماساژ، تمرين، فيزيوتراپى و اعمال حركتى بر روى چند نقطه حساس و كليدى بدن آن هم به طريق علمى است. در واقع از اين طريق مى توان اعصاب از كار افتاده سيستم مركزى را بازيافت و تحريك به فعاليت كرد.»
اين عضو مركز تحقيقات دارويى درباره افرادى كه با اين شيوه تحت مداوا قرار گرفته اند، مى گويد: «فردى ۱۲ سال دچار بيما
رى ام اس بوده و در اين مدت قادر به راه رفتن نبوده است اما بعد از آن كه دو هفته تحت اين تحقيق قرار گرفت توانست بدون استفاده از عصا، واكر و هيچ تكيه گاهى، راه برود و اين به معناى دست يافتن به يك درمان قطعى در اين زمينه است.» او همچنين تصريح كرد: «البته جواب قطعى و مسلم را بعد از اثبات صددرصد كه حدود دو ماه ديگر مشخص مى شود، اعلام خواهيم كرد.»
رى ام اس بوده و در اين مدت قادر به راه رفتن نبوده است اما بعد از آن كه دو هفته تحت اين تحقيق قرار گرفت توانست بدون استفاده از عصا، واكر و هيچ تكيه گاهى، راه برود و اين به معناى دست يافتن به يك درمان قطعى در اين زمينه است.» او همچنين تصريح كرد: «البته جواب قطعى و مسلم را بعد از اثبات صددرصد كه حدود دو ماه ديگر مشخص مى شود، اعلام خواهيم كرد.»جليل زاده ادامه مى دهد: «نكته اى كه نبايد فراموش شود و همواره در حاشيه قرار گرفته است بى توجهى به برخى نيازهاى اساسى اين بيماران است. اگر چه دارو و ساير عوامل نقش چندانى در بهبود اين بيمارى ندارد و فقط جلوى پيشروى و شدت حمله را مى گيرد اما در هر حال نبايد به تأثير آن بى توجه بود.»
آنها كه نااميدى را دامن مى زنند
بخوبى مشخص نيست كه چرا وقتى صحبت از بيمارى به ميان مى آيد در ذهن همه يك رختخواب و انبوهى از قرص و دارو و ناتوانى و نياز به ترحم نقش مى بندد.
بسيارى از مردم به اشتباه تصور مى كنند دلسوزى براى بيماران و به ديد ناتوانى به آنها نگاه كردن عمل انسان دوستانه و مؤثرى است بدون آن كه بدانند در بسيارى از مواقع بدون اين دل رحمى ها، نبض زندگى بيماران محكم تر هم خواهد تپيد.
مژگان محسنى نيا مدير اجرايى انجمن ام اس ايران نيز ضمن آن كه سير صعودى اين بيمارى را در كشور بالا مى داند به «ايران عصر» مى گويد: «طبق اعلام هاى رسمى تاكنون ۴۰ هزار بيمار ام اس در كشور وجود دارد اما مراجعه كنندگان به مطب ها و انجمن هاى مرتبط نشان دهنده بالاتر بودن آمار اين بيماران است تا جايى كه برخى معتقدند به ۷۰ هزار نفر نيز خواهند رسيد.»محسنى نيا مى افزايد: «اين بيمارى ۳/۵ برابر بيشتر از مردان در زنان شيوع دارد بطورى كه از بيمارانى كه در آسايشگاه كهريزك نگهدارى مى شوند فقط سه يا چهار نفر مرد و نزديك به ۷۰ نفر مابقى زن هستند.»
او مى افزايد: «متأسفانه اين بيمارى به طرز عجيبى در ميان جوانان زيبا و تحصيلكرده و مخصوصاً زنان رواج دارد. تمامى اين موارد در چند برابر كردن افسردگى ناشى از بيمارى مؤثر است، چرا كه زن ها با توجه به شرايط خانواده همسر و فرزندان خود دچار وابستگى هاى عاطفى زيادى هستند كه با بروز بيمارى ناچارند از آن تعلقات جدا شده و در نتيجه دچار آسيب هاى روحى شديد شوند به همين خاطر ما هميشه از خانواده هاى اين بيماران درخواست مى كنيم در صورت امكان از بيماران ام اسى خود در منزل و مخصوصاً درون محيط خانواده نگهدارى كنند و به آسانى موجب گسسته شدن پيوند آنها با خانواده نشوند.»
***بيمارى، از كارافتادگى و ناتوانى به معناى پايان زندگى نيست، چرا كه بيمارى و دردهايش سرانجام روزى به مدد علم و پيشرفت هايش فراموش مى شود و زندگى جريانى از نو مى يابد اما آنچه شايد هيچ گاه فراموش نشود، جاى خالى زندگى در نگاه ها، حرف ها و دلسوزى هاى ديگران و ناتوان انگاشتن بيماران از سوى اطرافيان است.
ارسال خبر از آرام عزیز
